dost, beynimi skmesine müsaade ettiğim kişidir. her türlü dostum her türlü derdini gelip bana anlatabilir dinlerim, anlamaya çalışır, elimden geliyorsa çözerim, gelmiyorsa en azından yalnız olmadığını hissettiririm. benim derdim olunca ben de anlatacak insan ararım etrafımda. duygularını saklayarak yaşamayı gurur değil, kendine eziyet sayıyorum açıkçası. sen anlatma, o anlatması, sonra niye iletişim krumuyoruz, ne kadar kopuk, insanlar olduk vs vs... aşırı gurura gerek yok, herşey kıvamında güzel. pek aynı fikirde diilim sizle sevgili dostlar kısacası.