Öğrenemedim... Ne payıma düşenle yetindim,ne de elimdekiyle mutlu oldum öğrenemedim,azla yetinmeyi ve fazlasını istememeyi hayattan Ne güvenmemem gerekenlere güvenmemeyi ne sevmeyene ben de sevmiyorum bak işte demeyi ne de acımı artırana bir acı da ben vermeyi, öğrenemedim Samimiyetin,doğallığın herşey demek olmadığını bu dünyada maskesiz dolaşamayacağımı ve politik olmak adına,menfaatlerim için insanları kullanmayı o insanlar ki,çıkarsız ilişkilerinin ötesine geçmeyen paylaşımlarıyla hep kandırdılar beni saf olmamayı,hayır diyebilmeyi,bir tokat da ben atabilmeyi yüzlerine, öğrenemedim Sevgili olmayalım ama ihtiyaç giderelim diyen güruhtan bunu sezemeden kurulan ilişkilerden karşısındakini anlık da olsa kandırdığını sanıp,asıl kendilerini kandırdıklarını bilmeyenlerin yüzlerine bunu vurmayı, öğrenemedim Tanışalım,önce bir sevişelim,ardından yoluma bakarım diyenlere bir gezmeyi tozmayı yapamadan bir görüşüp konuşup tanımayı seçemeden direk kurulu saat gibi icraate geçip sonrasında, keyfini sürdüm bak işte diyenlere hayat,senin yaşadığın kadar da iğrenç değil ve her kadın senin kollarına atılmak için sırada beklemiyor demeyi, öğrenemedim Dilimde tüy bitti söylemekten mecalim kalmadı;dümdüz,sıradan dialoglar kurulan insanlarla olmaktan bir sinemayı paylaşmayan,bir kitabı okumayan, tepeden kuş bakışı denizi seyretmenin hazzına varmamış bir beyine işte senin hayatın da bu kadar..tüm bu boş beleş şeylerden ibaret demeyi, öğrenemedim Zavallı olanlar farkında değil güçsüz olanlar güçsüzlüğünün farkında bile değil bilmeyenler bilmediklerinin bilenler bildiklerinin ikisine de sahip olanlarsa hiçbir şeyin farkında değiller diyemedim, demeyi de,öğrenemedim Neden her şey bu kadar kolay olsun ki? neden kendine özelini her önüne gelenle paylaşasın ki? sen kim oluyorsun da tüm kadınların üstünde hak iddia edebiliyorsun böylesi sanki burda herkes sıraya girmiş sanki herkes sahtelik ve birbirini kullanma peşinde ne yani insan manzaraları bu mudur ülkemden bu kadar mı yozlaştı herşey bu kadar mı basite alındı neden herkesin niyeti aynı neden kimse kimseyi tanımaya çalışmadan direk bir sevişelim lütfen muhabbetine giriyor yok mu bunun başka bir yolu nerde kaldı tanımak nerde kaldı anlamak nerde kaldı paylaşmak hepsi önemini yitirdi mi artık bu kadar mı abaza olduk bu kadar mı karaköye gitmeden direk ihtiyacımızı buradan bulduğumuz kadınlarla,kızlarla yapmak yaşamak derdindeyiz yazık diyorum sadece hayatını bundan ibaret kılanlara ne yazık sanal ağlar sanal genelevler olmuş herkes farkında ama kimse ses vermiyo ses vereninde ağzına ot tıkıyorlar zaten Tüm tanışmalardan görüşmelerden sonra bile aklımda ince bir an kadar güzel kalmamış bir akıl timsali gibi hayata sarılmamış alkolün dibine vurup sabahlara kadar gezmiş ve umursamamışlara inat sizler de kim oluyorsunuz ve benim ne işim var bu iğrenç dialogların arasında demeyi, öğrenemedim Neden herkes ayağa düşmüş neden buralardan ihtiyaç giderme derdinde yok mu bunun başka bir yöntemi hem sevmeden sevişilir mi kimin hayatında ne kadar kalacağını bilmeden her önüne çıkanla birlikte olunur mu bu kadar mı değersiz vücutlarınız hisleriniz duygularınız bu kadar mı değersiz tahammülsüzlük,umursamazlık ve aymazlık bu olsa gerek hayatta her şeyin içine edip,tüm değer yargılarını alt üst etmek bu olsa gerek düzgün insan olmaz mı burda ne istediğini bilen ne beklediğini bilen ve ona göre davranan insan olmaz mı?hep mi sahte,hep mi yalan olur bu insanların hayatı Kendine güvenmeyen burda aslında hiçbir şey olup kendini bir bok zanneden burda farkında değiller mi ne kadar da basit göründüklerinin kendin olabilmek bu kadar zor mu olduğun gibi olmak İçten samimi ve doğal olmak güvenmek insanlara,onlara değer vermek ve önemsemek bu kadar zor mu demeyi, öğrenemedim

Herseyın elbet zamanı vardır oda olur (:

evet belki ama ben göremicem sanırım...